ՄԱԶԵՐ ԵՐԱԿՆԵՐ

քայլում եմ ծաղկած ծառերի կողքով

ձմռան ընթացքում քաշ եմ հավաքել

մազերս ավելի են երկարել

դժվար է գլուխը պահել բարձր

վզի վրա պահել

քայլում եմ ու հետևիցս մազերի գետ է հոսում

ծառերից ծաղիկներ են թափվում մազերիս մեջ

ծխախոտի մնացորդներ պատշգամբներից

մազերս հեղեղել են փողոցները

դժվար է շնչելը

ծաղկած ծառերի հոտից ցավում են թոքերս

կոկոն աղջիկների տեսքից ցավում է սիրտս

ձմռան ընթացքում երեսուն տարեկան եմ դարձել

ու էլի չգիտեմ

մազերս կտրեմ թե երակներս

ծաղկած ծառերը բուրում են կոկոն աղջիկների պես

անտանելի է նրանց կողքով քայլելը

մազերս կիևյան կամրջից կախել

նայում եմ ոնց է խառնվում գետին

ինձնից գահավիժող մազվեժը

քամին ալեկոծում է մազերս

ծածանում փռում երկնքով մեկ

քամին մազերիցս փոթորիկ է սարքել

պինդ բռնվել եմ բազրիքից

դժվար է չթռչելը

2008

«Անտերուդուս» գրքից

ՀՈԳԵԿԱՆ ՀԱՅՐԵՆԻՔ

Անթրաշ, անլվա, անխնամ,

Երբևէ  չսիրված մարմնով

մարմինների արանքը խցկվող

համատեղ երթի, դոփյունի,

միասնական ուժի մեջ

վախը խեղդելու համար,

հացադուլներից ու

հոգևոր սննդի չարաշահումից

շարքից դուրս եկած

աղեստամոքսային տրակտով,

անատամ, փրփրած բերանով

աղաղակող, գայթող, ցնցվող,

գենետիկ հիշողության կորստով,

մտավոր թերզարգացմամբ,

դաշտանային ցիկլի խանգարումներով,

հիրսուտիզմով և հերսոտությամբ,

հիվանդության կնիքը՝ վերջույթներին

և խելագար հայացքի մեջ,

որտեղ շառաչ է և ցասում,

անփարատելի վախ,

փշրվող ատամների կրճտոց։

2004

«Անտերուդուս» գրքից

ՄԻԵՎՆՈւՅՆ ՄԱՐԴՈւՆ

Մարմինս ընդունում է հասուն ձևեր, մինչդեռ

ուղեղս նկատելիորեն հետ է մնում իր զարգացմամբ,

գործով զբաղվելու փոխարեն սիրահարվում եմ՝

շաբաթը մեկ, միևնույն մարդուն,

և պահում եմ ինձ տհասի նման։

ՎՀՈւԿՆԵՐԻ ՈՐՍ

աղքատ և վհատ և չափավոր թախծոտ

ինչպես հնարավոր էր միայն նախանցյալ դարում

ողջ գիշեր նստել մահճակալի եզրին

նայել պատուհանից դուրս

մտածել բացվող օրվա մասին

չիմանալ գլխիդ գալիքը

Կիկոս սեր

Սերս՝ հղացված մանկապարտեզի ճանապարհին
Միանգամայն շահադիտական նպատակներով՝

Որ գիրկս բարձրացած երեխաս տանելի լինի,

Որ նրա նվնվոցը թվա ձայնակցություն

Ծիտիկների վաղորդյան ծլվլոցին,

Որ հրվեմ ոտնաթաթով և քայլեմ

Մի քանի սանտիմետր բարձր անվերջ ցեխից,

Ու կոշիկներս մաքուր մնան,

Այդ կիկոս սերս աննկատ վիժվել է,

Ու գուցե լավն էլ դա էր. եթե ծնվեր, հաստատ

Բարձրանալու էր ծառին ու ընկնելու էր քարին։

Անհարմար է այսպես և մի քիչ էլ տխուր,

Բայց տխրությունն ավելի լավ է,

Քան ողբը, կականը ու քելեխը։ 

23.03.15

Սոճին

- Հիմար կենդանի,
ծախու պոռնիկ,
լաչառ լիրբ,
անբարոյականության գագաթ,
հանգած հրաբուխ,
քեզ մեծ քաքի տեղ դրած մկան կտիտ,
տապակվիր սեփական թարախի մեջ,
որ էդքան առատորեն բլթացրել ես
շուրջբոլորդ...

Օրերը սկսվում ու ավարտվում են

Ներիր, իմ արքայազն,
Որ էդ լակոտից հետո լենքիս տվեցի
Ու նման չեմ էն աղջկան,
Որին սիրում էինք ես և դու։
Ներիր, որ ֆենած չեն մազերս,
Ու աչքերիս մեջ հանգած ատրուշանը
Մխում է ծուխ անելով…

Սիրում եմ

Պահը, երբ կանգնած ես անդունդի եզրին,

Ու ինչ-որ մեկը ներսիցդ ասում է՝ ճախրիր,

Եվ մի ուրիշն էլ բղավում է՝ կընկնես,

Երբ քեզ մի քայլ է բաժանում

Թռիչքից, անկումից և ընկրկումից,

Ու երեքն էլ նույնքան հավանական են,

Ու երեքն էլ՝ կանխավ լի ափսոսանքով։

Պահը, երբ մարմինները մոտենում են,

Բայց աչքերը դեռ չեն փակվել,

Շուրթերը չեն միահյուսվել,

Երբ բիբերի մեջ տեսնում ես քեզ

Եվ գլխի թեթև շարժում է բաժանում

Մեկնումից և հետդարձից,

Ու երկուսն էլ լի են տխրությամբ։

Պահը, երբ նստած ես սպիտակ թղթի առաջ,

Ու սիրտդ բաբախում է այնքան ուժգին,

Որ բոլոր ձայները խլանում են։

25.02.2015

Շունը, որ խաղում էր ոջիլների հետ

Հենց նոր տեսա այդ Շանը։

Նա փողոցային էր,

չէ, թափառական,

թեպետ գուցե ավելի ճիշտ լինի ասել՝

զբոսաշրջիկ։